De spiegel als vriend

Een mooi spiegelbeeld hebben willen we allemaal...alleen, wat als je in de spiegel kijkt en je ziet iets dat je niet bevalt? Wat doe je dan? Smijt je de spiegel kapot of zou je dat wel willen maar doe je het niet? Wend je je blik snel af en heb je voor de rest van de dag een rotgevoel? Wat doe jij?

Ik kwam het tegen deze week in een confrontatie met iemand en wat ik deed was continue vechten tegen het beeld in de spiegel. Ik bleef maar zeggen dat het er anders uit moest zien dan zoals het nu gewoon was. En ik deed dit natuurlijk door in de aanval te gaan en mezelf uit de gevarenzone te houden. En, hoe veilig, alles te projecteren op de ander, de spiegel de schuld te geven van wat ik zag. Als jij nou maar veranderde dan was het beter voor ons allebei, ik bleef ook heel nobel daarin! Maar de spiegel trapte er niet in en gaf me alles terug. Kijk, kijk, kijk bleef hij maar roepen en opeens kon ik zien! Ik zag mijn eigen blinde vlek, mijn duistere kant en kon me overgeven. Ja, inderdaad, als ik echt goed keek zag ik hoe ik soms heel erg kan manipuleren. Hoe ik anderen wil controleren en voor mijn karretje probeer te spannen. Hoe graag ik wil dat het gaat zoals ïk wil dat het gaat. En hoe ik ook nog eens denk het beter te weten voor jou, wat goed is voor jou! Deze schaduw te zien in dat beeld in de spiegel, dat vond ik niet echt leuk. Wat ik wel merkte was dat door het te erkennen en uit te spreken naar de ander er iets veranderde. Er kwam een zachtheid en een mildheid over me heen en ik kon erkennen wat mijn pijn was die eronder lag. De pijn van afgesloten zijn, die ik dus zelf creëer. Door niet mijn schaduwkanten ook te willen zien sluit ik mij af van een deel van mijzelf en dat is voelbaar.

Ik vond het een mooie les en neem dat mee de komende tijd. In al mijn menselijke relaties de spiegel durven zien, de vinger wijzend naar mijzelf.